خواف شهر میراث های ماندگار
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
     

اشعار و دوبیتی ها و ترانه ها و رباعی ها که سینه به سینه به صورت شفاهی نقل شده اند گنجینه گرانبهای فرهنگ هر ملتی هست که نبوغ فکری و هنری اقشار مختلف را بیان می کند .

        این اشعار صدای روح ملت ندا دهنده درد های واقعی انسانهایی است که ساده ، بی پروا ، بی پیرایه ، پاک و با صفا از دل برآمده و بردل نشسته زیبا ، جذاب و دلنشین است .


         اشعار عامیانه هرچند ظاهراً قواعد ادبی را رعایت نکرده ولی چون توسط عوام سروده شده و بیانگر احساسات لطیف توده مردم هست ورد زبان همگان می باشد . این اشعار جلوه های گوناگون زندگی اجتماعی ، نحوه معیشت ، ابزار کار ، درآمد مردم را به صورت زیبا بیان نموده که لازم است از فرهنگ شفاهی به فرهنگ کتبی تبدیل گردد تا از نابودی آنها جلوگیری شود . به خصوص برای نسل جدید و حاضر که در معرض تهاجم و تجدد قرار گرفته و کمتر با مظاهر فرهنگ ملی خودشان آشنا می باشند .

        در فرهنگ و اشعار عامّه مظاهر معنوی ، ایثار ، امید ، مهربانی ، صداقت ، همیاری ، همبستگی ، انصاف ، همنوعی ، ترویج وتبلیغ می گردد . بر عکس فرهنگ امروزی غرب که غرق در مظاهر مادی است جنایت ، فساد راترویج کرده ، انسانها را به ورطه‏ی نابودی و خودباختگی و از خود بیگانگی و نومیدی سوق می دهد .

 

 

در این صحرا مو را گرما گرفته                              غم عالم مو را تنها گرفته

غم عالم همه می گن دو روزه                               غم مو دم به دم بالا گرفته

 

اگر ترکت کنم می میرم از غم                              جدایی گر کنم می پاشم از هم

دل مو کوره ی آهنگرانه                                      اگر شعله کشه می سوزه عالم

 

چرا غم می خوری از بهر مردن                             مگر اونا که غم خوردن نمردن

برو از کنج قبرستون گذر کن                                ببین از مال دنیایی چه بردن

 

به قبرستان گذر کردم کم و بیش                          بدیدم قبر دولتمند  و درویش

نه درویشی به خاکی بی کفن ماند                                     نه دولتمند برد از یک کفن بیش

 

پدر خوبه و مادر نازنینه                                       برادر میوه ی روی زمینه

اگر کردی همه عالم سراسر                                  نبینی میوه ای به از برادر

 

اگر آب روون بودم برفتم                                     اگر نامهربون  بودم برفتم

شما که خانمون دارید بمونیند                              موکه بی‏خانمون بودم برفتم

 

زغمها زرد و زردآلو شیم مو                                 زغم‏ها مونس قلیو شیم مو

چو تنباکو بسوختم در فراقت                               چو لیلی در بر مجنون شیم مو

 

سرم درد می کنه کو مادر مو                                که دستا را گذاره بر سر مو

که دستا را گذاره بر نداره                                     که بلکم خوب شود درد سر مو

 

کبوتر بچه بودم مادرم مرد                                   مورا بر دایه دادند دایه ام مرد

مرا با شیر گو آموخته کردند                                زبخت بد همو گوساله ام مرد

 

فلک دیدی که برجونم چها کرد                            غم عالم نصیب جون ما کرد

غم عالم همه ریگ بیابون                                    فلک ورچیده و دامون ما کرد

 

بلند بالا د بالات آمدم مو                            برای خال لبهات آمدم مو

شنیدم خال لبهات می فروشی                   خریدارم به سودات آمدم مو

 

بلندی را تو داری شیوه را مو                 کجکها را تو داری شانه را مو

به قربون کریمی های خداشم                  که چشمها را تو داری سرمه را مو

 

سرکوه بلند حق می زنم مو          شتر گم کردهام رد می زنم مو

شتر گم کردهام با بار شاهی         که فوتچس می کنم زوده بیایی

 

اگر مردیم . بمیرم هر دو تای ما                یکی قبری بکنن از برای ما

یکی قبری بکنن از برابر               دلای یک کفن تو باشی مو

 

قلم را سرکنم از اُستخوانم           مرکب گیرن از رگ‏های جانم

مرکب گرن و نامه نویسن             بدن بدلبر نامه رسانم

 

سرم درد می کند کو دلبر مو        دودست‏ها را گذاره بر سر مو

دودستها را گذاره بر نداره            که شاید خوب شوه درد سر مو

 

دو چشم دارم دو تا قرض می کنم مو        نگاهم راه باخرز می کنم مو

اگر دانم که دلبر کی میآید                          سر راه او را فرش می کنم مو

 

اگر تو بیایی مومیآیم                      نه‏دستها تو حنا داره نه پایم

به اره گر ببرند هر دو پایم            به زانو گر نیایم بی وفایم

 

به قربون حناهای پشت دستت          تو قلیون چاق مکن می سوزه دستت

تو قلیون چاق مکن بر مو حرامه         خودم چاق می کنم میدم به دستت

 

دم پیشین به بینی تاک رسیدم          هزار آه و فغان از دل کشیدم

ستاره از کنار ما ببردند                          نیامد دلبر خورد رشیدم

 

 

کیفک بغلی ر ، مایم نمیدن          که سبزی خرمنی ر ، مایم نمیدن

شما مردم نمیدونن ، بدونن          که دونه ، قیمتی ر ، مایم نمیدن

 

به فردای قیامت می روم مو         به خاطر محمد می روم مو

منم از امتال پر گناهت                به خاطر شفاعت می روم مو

 

اگر کفتر بپره بال داره                 به دور گردن خود خال داره

اگر کفتر بپره دور عالم                از و ، یارک ما احوال داره

 

به تربت می روم هم روی بازار                  به یاد مو ، رسیده از گل نار

به وقت رفتن نکردم خیر با به                    چو ابر نوبهار می گریه گلزار

 

من درد تو را زدست آسان ندهم   دل بر نکنم زدوست آسان ندهم

از دوست بیادگار دردی دارم                     کان درد به صد هزار درمان ندهم

 

وقت است که در آشنایی بزنیم                 تا بر گل و سبزه تکیه جایی بزنیم

زان پیش که دست و پا فروبندد مرگ        آخر از آن که دست و پایی بزنیم

 

دلم می خواد که دلسوزم تو باشی             چراغ و شمع پیروزم تو باشی

دلم می خواد که در شبهای مهتاب           همون ماه دلافروزم تو باشی

 

تو سیب سرخی و نارنج دستی                 بقربونت شوم هرجا که هستی

نه خود آیی نه کاغذ می نویسی                گمونم پادشاهی تخ نشینی

 

چه شبها تا سحر بیدار ماندم       به یاد آن گل بی خار ماندم

جوانی رفت و وصل تو ندیدم       دریغا عاقبت بی یار ماندم

 

دو چشمانت بهار مهربانی            نگاهت باغسار مهربانی

بیا ای چشمه پاک محبت             منم در انتظار مهربانی

 

دلی از درد غم لبریز دارم             به چشمم اشک حسرت خیز دارم

درخت بی گل و پر گل همیشه      به تن پیراهن پائیز دارم

 

زعشقت هر زمان در انتظارم                   به روز و شب برایت بی قرارم

به امیدی که در خوابت به بینیم               به بستر می رود این جسم زارم

 

 

گل سرخ سفید و زرد و لاله         به دنبالت کشم صد آه و ناله

اگر دونم ترابر من نمیدن             خودم ساقی شوم چشمم پیاله

 

عجب رسمی است رسم آدمیزاد               که درو افتاده را کی می کند باز

که دور افتاده حکم مرده داره                   که خاک مرده را کی می برد باد

 

اگر یار منی یک جو نخور غم       بده دستمال به دستم خاطرات جمع

نیم نامرد که بد قولی نمایم          به قرآنی که می خوانم دمادم

 

بهار آمد که من شیدا بگردم        چو طوطی بر لب دریا بگردم

پلنگ در کوه و آهو در بیابان        همه خفتن و من تنها بگردم

 

عزیز خوشگل خوش خط خالم       گل و گلزار فا را بی نگارم

چرا گفتی که دارم اختیارت              تو بردی صبر و دین و اعتبارم

 

سلامت می کنم ای نور دیده                      سلام از دل و از جان رسیده

در آن ساعت که کاغذ می نوشتم             هزاران اشک بر کاغذ چکیده

 

درخت کاکلی سر سایه داره          برادر از برادر وایه داره

برادر مال دنیا بی وفایه    که فرزند پدر گنج خدایه

 

دو تا کبک خرامان دیدم امروز                 دوتا گل سر به دامان دیدم امروز

دوتا حور و پری با دانه ناز                           بشکل ماه تابان دیدم امروز

 

دلم شاد ، ز روز آشنایی             به من گفتی غروب اینجا می آیی

غروب آمد خرامان آمدم من                    دو چشمم شد زدیدار تو روشن

 

سر وعده گل من آمدی باز                        که عشق ما شود در وعده آغاز

چرا پس برده یی سر در گریبان    چرا بنشسته ای همچون غریبان

 

برایم قصه های عشق خوانی        که دانم درد و رنج من تو دانی

کنارم شاد بنشین ای پری رو       هر آنچه دردلت داری تو برگو

 

چشات چون سرنوشت من سیاهه             دلم تنها و سرد و بی پناهه

برای دیدن رخساره تو                             همیشه چشم غمگینم براهه

 

 

دلم می لزره از شادی غروبه                       تو دستات گرمی شهر جنوبه

تو می گفتی حذر کن از غم عشق             ولی عاشق شدن دیدی چه خوبه

 

بلند بالا که می گویند رشیدی                 کبابم کردی و سیخم کشیدی

کبابم کرده ای نگزار بسوزم                         به درگاه خداوند دارم امیدی

 

برادر با تن ش کرباس داره            به دست انگشتر الماس داره

شما مردم نمی دانید بدانید         بزرگی از پدر میراث داره

 

فلک داد ، فلک داد ، فلک داد                  فلک از کودکی  غم را به من داد

در این جائی که طالع می نوشتند قلم در بخت من یاری نمی داد

 

غریبی و غریبی و تحمل             به هر خاری رسم گویم توئی گل

به هر ناکس رسم گویم برادر         به هر مرغی رسم گویم تو بلبل

 

نه بلبل خواهد از بوستان جدائی   نه گل دارد خیال بی وفائی

ولیکن گردش چرخ ستمگر                         زند بر هم رسوم آشنائی

 

بیا عشقت به جانم آتش افروخت که تا صبح قیامت بایدم سوخت

گر از آبم برون آری بمیرم                          وفاداری زماهی باید آموخت

 

گل سرخ و سفید ارغوانی                          مرا همرات ببر گر می توانی

مرا همرات ببر قربون خود کن                  که شاید در سفر تنها بمانی

 

کجا رفتی نگارتر مه پوشم                         کجا رفتی کلید عقل هوشم

کجا رفتی که یاد از مو نکردی                   صدای تو نمی آید به گوشم

 

چنو که می روی لنگر نداری        مگر عشق مو ره بر سر نداری

موکه عشق تو را بردیده دارم       زعشقت مرده یم باور نداری

 

الف بودم زعشقت دال گشتم       گلی بودم زعشقت خار گشتم

گلی بودم میان تازه گلها زعشقت بی پر و بی بال گشتم

 

عجب ابرو ، عجب گیسو ، عجب مو          عجب گردن ، عجب سینه ، عجب رو

عجب صاحب جمال دلبر مو         مثال دسته‏ی گل می دهد بو

 

دلم تنگه چو ابر هم کشیده         رخم زرد ، چو کاه ، نم کشیده

به‏ بینید طالع برگشته من            سروکارم به تنهائی کشیده

 

ستاره آسمون نقش زمینه            برادر غم مخور دنیا همینه

برادر غم مخور شکر خدا کن        که دولت سایه صبح پسینه

 

سر کوه بلند دیگی به باره            برنج جوش می خوره دل بی قراره

برنج جوش می خوره با شیر میشون         طمع از من بریدن قوم و خویشان

 

خداوندا تو زنبور آفریدی            بهشت و جنت و نور آفریدی

بهشت و جنت و نور الهی            بچوب خشک انگور آفریدی

 

به دستمال گل و بادام دارم          نه شب خواب و نه روز آرام دارم

ندارم قاسدی محرم فرستم         برای یار خود پیغام دارم

 

نه تب دارم نه جایم می کنه درد             همی دونم گه رنگم می شود زرد

همه گویند گرمای زمینه                          خودم دونم که زعشق نازنینه

 

مسلمانان دلم غم داره امشب       چو لاله میل شبنم داره امشب

نمی دانم بگریم یا بخندم             عزیزم میل رفتن داره امشب

 

نماز شوم بیایم با گدائی   به‏پای قصرت ای ترک ختانی

بدادی لقمه ثانی به سائل             نپرسیدی که سائل از کجائی

 

نگار نازنینم اهل دردم                 اگر کشته شوم از تو نگردم

اگر کشته شوم از خنجر تیز         بخون جولون زنم دور تو گردم

 

سرم درد و سرم درد و سرم درد   نمی دانم چرا رنگم شده زرد

همه گوین زگرمای زمینه                          خودم دانم زعشق نازنینه

 

سرم درد می کنه در پای کرسی    ولایت می روی یارم بپرسی

ولایت می روم یارب چه رنگه                     میون جاهلا سیب دو رنگه

 

بیا باد صبای سوز دلگیر         خبر از من ببر ور مادر پیر

بگو فرزند سلامت می رسونه        حلالم کن که شبها داده ای شیر

عجب او و هوای دره روستا          عجب مر و بفای دره روستا

الا مردم نمیدانن بدانن                  که مردم با خدای دره روستا

جوونا بشکینم شرم شمارا           بگردم مجلس گرم شمارا

مو که از خوندنم باک ندرم           ول ار مو که گم کردم صدارا

اگه یار مویی بشنو صدارا مگر خوردی نمی فامی بفارا

هنو دندون هف سلر نکندی         به کشتن می دهی آخر تو مارا

دم دروزه شال انداخته لیلا           کجکمار بام شمال انداخته لیلا

برم بام مادر لیلا بگوین               که مار از روزگار انداخته لیلا

نگار نازنین مرغ مسما              شبق از روز داری صورت از ما

بریی مال دنیا شو نگشتم                              بری بوسه مردم ز سرما

دل مو دلبر مایه خدایا                 ز قن شیری تری مایه خدایا

به مثل مای بلند آسمونی            که از مو بیتر مایه خدایا

نگارا را و رفتارت مرا کشت          کرنج و وسمه از خالت مرا کشت

کرنج و وسمه و خال بر رو           همو بوس اوول بارت مرا کشت

زمین بالا و او بریک مرا کشت      که رای قلب و شو تاریک مورا کشت

شما مردم نمی دانن بدانن            بلند بالای کمر بریک مو را کشت

 

رباعیات رایج در خواف

     

 

 

رباعیات در فرهنگ مردم خواف در مراسم عروسی ، بازکشت حجاج کاربرد دارد و شخص گوینده رباعی جلوی عروس و داماد و یا شخص حاجی ایستاده با صدای بلند می خواند و در پایان رباعی صلوات می فرستند ( بریده با زبانی که نگوید این کلمات بر حبیب خدا ختم انبیاء صلوات ) مردم هم صلوات می گویند و نقل و شیرینی و یا  پول به عنوان شاباش بر سر عروس و داماد می ریزند .

 

ا... که سرت سبز و لبت خندان باد                       اسب سمندت همیشه در میدان باد

دشمن که تو را بیند و شادی نکند                         ا... که سرش چو گوی در میدان باد

 

 

پادشاها بارگاهت از ملک پر نور باد                         تیغ جمعت درسرای محضرت مأمورباد

باسلیمان حشمت و جمشید جم                            تیغ تودرفرق دشمن ناصر و منصور باد

 

سرت گردم که سرسر کرده می آیی                       کلاه ‏کج‏ کرده‏ و کاکل ‏پریشان ‏کرده ‏می‏آیی

گل‏بادست‏خودداری،گل‏بادامن‏دیگر                                 به‏ ماه ‏چارده ‏می‏مانی ، که‏ جولون ‏کرده ‏می آیی

 

ای پادشه خوبان مطلع خوش آمدی                       ای عندلیب به روضه رضوان خوش آمدی

بی تو صفا ندارد گلستان کائنات                            ای یوسف عزیز به کنعان خوش آمدی

 

ای یکه پسر عجب هنر مندی تو                            از پشت پدر یگانه فرزندی تو

امشو که قبای سبز در بر کردی                             بخشیده به درگاه خداوندی تو

 

گرفتی دست یار الحمد لالله                                  کشیدی در کنار الحمد لالله

به مقصود و مراد خود رسیدی                               که صد شکر خدا الحمد لالله

 

آقای منی اسم تو عباس بود                                 شمشیر علی بر کمرت راست بود

شمشیر علی و بند و بارش نقره                            در سینه‏ی دشمن چو الماس بود

 

از قبله زمین عجب ندا می آید                               از مکه ، مدینه مصطفی می آید

خواستم به روم به دیدن اوس ، قریش                    از اوس ، قریش بوی خدا می آید

 

رویت به کلوچه قمرمی ماند                                  چشمت به ستاره سحر می ماند

هر کس که به پهلوی تو سر بگذارد                        از ناز و کرشمه‏ی تو در می ماند

 

ای دوست خوش آمدی صفای بنده                       بر هر قدمت خشت طلایی کنده

شیرین تر از این سخن نمی تانم گفت                     دوست تو شاد و دشمنت سر کنده

 

صلوات نامه  ای زجمال محمد است                       قرآن همه وصف جمال محمد است

بر طاق عرش نام محمد نوشته است یا الله              صلی علی محمد و آل محمد است

 

الله به کمال معرفت پیر شوی                                پاکیزه تر از نقره و از شیر شوی

خورشید درآمد و جهان را بگرفت                          ماننده‏ی خورشید جهان‏گیر شوی

 

ای صفای زات پاکت قُلْ هُوَالله اَحَدْ                         ای نهال پاک توحید تو اللهُ صَمَدْ

لَم یَلِدْ نخل است وَ لَمْ یولَد شاخ است و برگ          میوه آن لَمْ یَکُنْ باشد لهُ کفواً اَحَدْ

 

ای اسب سفید من لجام تو می شوم                       ای یکه پسر من غلام تو می شوم

همه زر دهند و پول و دهند و غلام خرند                من بی زر و پول غلام تو می شوم

 

محمد در عرب سلطان دین است                           رسول پاک رب العالمین است

به قربون دوگیسوی محمد                                    پسر عم امیر المؤمنین است

 

ای صفای ذات پاکت «قل هو الله احد»                    ای نگهدار شب و روز تو «الله الصمد»

«لم یلد» یار است و «لم یولد» به هر جا دستی        «لم یکن» حافظ تو را ناصر «له کفواً احد»

 

اوول زخدا گویم دویم زِ رسول                               یگ نام محمد (ص) اس به عالم منشور

از بِ صبری کس نرسیدس به جا                           از صبر بجا رسید عیوب صبور

 

ای عمر(رض) نازم که دنیارامسلمان کرده‏ای            جملگی کافران دعوت به قرآن کرده یی

لقب فاروق خدا ورتو نهاده ای عمر(رض)                چون به دستور خدا و حکم قرآن کرده ای

 

ای یکه پسر چه با صفا می آیی                             با دسته گل تو از کجا می آیی ؟

چون دسته گل همیشه قرمز باشی            ماننده‏ی قن شکر رز باشی

 

اشعار و ترانه های پراکنده

 

 

(شب حنابندان در مراسم عروسی)

      

 

 

 ترانه « سر ما سنگین تره»

 

ترانه ای است که در مراسم عروسی و در شب حنا بندان خوانده می شود . زمانی که بخواهند دست های عروس و داماد را حنا بندی کنند ، قبل از آن ، اقوام عروس و داماد دو دسته می شوند و هر دسته اشعاری را در وصف عروس یا داماد به صدای بلند می خوانند و در پایان هر وصف ، ترجیع « سر ما سنگین تره ... » را با صدایی بلندتر و کوبنده تر تکرار می کنند .این حالت که به صورت مناظره و مجادله لفظی می باشد مدتی ادامه دارد به گونه ای که اگر کسی از موضوع بی خبر باشد ، احساس خواهد کرد جنگ و دعوایی در گرفته است . ولی بعد از مدتی دو دسته با هم بر خوب بودن عروس و داماد ، توافق می کنند و مناظره زیبا و شنیدنی آنها ، پایان می پذیرد . پاره ای از این اشعار در زیر می آید :

 

سر نگه دِشته عروس                                          سر بن نگه دشته عروس

خسرو بگنه بوده                                                             عزت نگه دشته عروس

تخت تو شیشه داره                                             چار پایه نقره داره

سر دماد بگردم                                                   هوای حـجله داره

حناحنا می بندیم                                               به دست و پا می بندیم

حنای دست عروس                                             باروی تخت می بندیم

هر شانه شانه شانه                                              هر دو سرم دندانه

در پای تخت عروس                                            داماد به ماه می ماند

ما میارم شاه را                                       شما بیارن ماه را

هم ماه را هم شاه را                             عروس خاطر خواه را

هو ریزه ریزه ریزه                                                گل با طبق می ریزه

حنای دست داماد                                               بالای تخت می ریزه

سر طلا سربند طلا                                           رو طلا ، روبند طلا

سر صندوقچه را واکو                                          رخت های عروس غرق طلا

سرما سنگین تره                                                روبند ما رنگین تره

دو دست که بر هم می زنیم                                  عروس ما کو بهتره

 

 

        شعر « الله بده تو باران »

 

        در سالهایی که آسمان بر زمین باران نمی بارد عده ای جمع شده با چوب ولباس آدمکی درست کرده یک نفر آنرا بر دوش گرفته جلوی دسته حرکت می نموده است . این گروه در خانه های روستا را می زدند و اهل خانه آرد ، گندم ، نخود و ... به آنها می دادند . گروه ضمن حرکت در کوچه ها شعر یا دعای « الله بده تو باران » را با صدای بلند می خواندند . فردای آن روز همه آنچه را به آنها داده اند غلور یا حلیم پخته به امید آمدن باران بین افراد محله تقسیم می نمودند که با این دعا و نذر باران رحمت الهی زمین را شاد می کرد . این اشعار به شرح زیر است :

 

الله بده تو باران              به حرمت مزارون

گلهای سرخ لاله                         بام زر خاک مناله

از غم برف و جله                        الله بده تو باران              به حرمت مزارون

گندم که سینه چاکه                    یک گز به زر خاکه

از توشنگی هلاکه                        الله بده تو باران              به حرمت مزارون

او بزا و او میشان                        از توشنگی پریشان                     حکم خدای ایشان

بغزله شیر مایه                           چپو پنیر مایه

بغزله های کفتر                          نخورده شیر مادر

او هو به کو چریده                      خشه د کم چغیده

به سر چیشمه دویده                   یک چک او ندیده

دِقون نو رسیده                          بلر به دست کشیده

به سر او دویده                           یک چک او ندیده

الله بده تو باران              به حرمت مزارون

     

شعر « بازار بروم ننه »

 

        این ترانه حالت گفت و شنود دارد . دختری به مادر خود پیشنهاد می کند برای اینکه او خوب شود به او اجازه بدهد به بازار رفته برای او کفش ، پیراهن ، روسری و چادر بخرد . ولی مادر به او اجازه رفتن به بازار رانمی دهد چرا که او خوب نخواهد شد . اشعار بدین قرار است:

 

بازار بروم ننه؟                            کوش بخرم ننه؟

در پای تو کنم ننه                       بلکم به شوی ننه

بازار نروی ننه                             کوش نخری ننه

از به شدنی نستم                        اینجه موندنی نستم

بازار بروم ننه                              چرقت بخرم ننه

در سر تو کنم ننه                        بلکم به شوی ننه

بازار نروی ننه                             چرقت نخری ننه

از به شدنی نستم                        اینجه موندنی نستم

     

  به همین صورت گفت و شنود ها بین مادر و دختر ادامه داشته که مادر موافقت نمی کند دختر عصبانی شده به مادرش گوید اجازه بدهد که به بازار رفته و برای او شوهری بخرد تا شاید خوب شود که مادر موافقت کرده و به او اجازه رفتن به بازار را می دهد . شعر از این قرار است :

 

بازار بروم ننه                              شوی بخرم ننه

در بغل تو کنم ننه                       بلکم به شوی ننه

بازار تو برو ننه                            شوی تو بخر ننه

از به شدنی هستم                       اینجه موندنی هستم

 

      ×        لالایـی هــا

 

 

لالا لالا کلونک شی                                 به مکتب راه رونک شی

کلام الله ر بغل گیری                               د پیش آخوند د متب شی

لالا لا لا تو از قندی                                 تو از ملک سمرقندی

تو را نفرین نخواهم کرد               که از بس که کرامندی

الا لالای لالایی                           چغوکک زرد صحرایی

که بال تور به زر گیرم                  که نول تور به مرواری

الا لالا گل گندم                          که گاز تور کجا بندم

که در سایه ی نی بندم                که با دور سرت گردم

الا لالا گل هم هم                                    به دستت نزنه رستم

که بابا با سفر  رفته                                 که اسم تور کنم حاتم

الا لالا گل آلو                                         درخت سیب و زردآلو

درخت سیب را اَوْ برده                 دل گل مور خو برده

الا لالا  بلندتا                                         که مخمل سینه بند تا

کی بره و کی دوزه                                   همو مادر قشنگ تا

الا لالا منم خسته                                   که دل دریاد حق بسته

که دست ظالمان کوتاه                 زبان دشمنان بسته

لا لا لا لا هی اکبر                                    به سوز سینه حیدر

بگردونی بلا ها را                                    نگردونی دعا ها را

آی الله وای الله                           به پیری رسی شالله

به پیری و با دولت                                  دست تو ر گیره حضرت

لا لا لا لا تو خو داری                               هوای شیر گو داری

که شیر گو خنه گو دار                 سر بسته و قیماق دار

لا لا لا لا گل وسنبل                                کلاغ و قمری و بلبل

به خواب خو تو می بینی              بز و بزغله و کمبل

لا لا لا لا  گل بادم                                   بگو آهسته زر لب

خدای مهربون مو                                   به امید تو می خوابم

لا لا لا لا تو را دارم                                  امید خور بام خدا دارم

اگر دست از تو وردارم                  د مردن می رسه کارم

لا لا لا لا گل نارم                                    تو مونس شو تارم

اگر دست از تو وردارم                  به مردن می رسه کارم

لا لا لا لا حبیب مو                                  به دردای دل طبیب مو

همو دردای می نالم                                 خدا کرده نصیب مو

لا لا لا لا همینم مو                                 چو بلبل بام کمینم مو

چو بلبل بام کمین گل                              که داغ تور نبینم مو

لا لا لا لا نگا داره                                    که گل دارم د گواره

که گاواره ر بجنبانن                                 که گل مور نگریونن

لا لا لا لا گل خشخاش                 بابا رفته خدا همراش

بابا رفته به آقایی                                    خدا خود تو نگه داری

الله کنم بمونی                                        نام نبی ر بخونی

از ای آیات قرآنی                                    شاید که در نمونی

لا لا لا لا یی لالایی                                  گلم رفته د ملایی

گلم رفته که ملا شه                                تسلای دلم باشه

آی الله تو می دانی                                  گنه کردم به نادانی

گنای مو ر ببخشایی                                به حق شاه جیلانی

لا لا لا لا گل چاپی                                  لولو از مو چه می خواهی

که ای بچه پیر دره                                  دو خنجره بام کمر دره

لا لا لا لا گلم باشی                                 تسلای دلم باشی

نمیری مونسم باشی                                د خو شی از سرم وا شی

لا لا لا لا گل غنچه                                  قمریا آمدن سر حوضچه

او خوردن و چینه چیندن                        دعا کردن به جون بچه

لا لا لا لای دردانه                                    که قدر تور که می دانه

کسی دیگر نمی دانه                                بجز مادر بیچاره

لا لا لا لا گل غوزه                                   سفد چدر سیه موزه

بیا که وا کنم غوزه                                  صبا که عید نوروزه

لا لا لا لا گل زیره                                    بابا رفته زن گیره

شوو اول مبارک باد                                 شوو دوم زن او میره

لا لا لا لا گل گرجه                                  دو تا کوکو سر برجه

یکی سخته یکی پخته                 یکی ذکر خدا ر گفته

لا لا لا لا گل لاله                         سر کو ها ر گرفت جله

دعای عمه و خله                                    الهی شی هزار سله

لا لا لا لا حبیب الله                                 د مکه رفت رسول الله

که مکه جای خوبانه                                زیارت گاه حجیانه

 

[ ۱۳۸٩/٩/٢٤ ] [ ۱۱:٠۸ ‎ق.ظ ] [ حمید یاررودی ]
حمید یاررودی
حمید یاررودی کارشناسی آموزش ابتدایی کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی آموزگار مقطع ابتدایی استان خراسان رضوی شهرستان خواف Email: hamid_yar@ymail.com
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :