آرامگاه حافظ ابرو –روی خواف

 

        گروهی می‏گویند در بهدادین خواف  متولد شده و بقول فصیح خوافی جهت تحصیلات به همدان رفته ، در جوانی جزءدبیران امیر تیمور گورکانی بوده است . غیاث الدین خوانده میر در حبیب السیر گفته است : امیر تیمور نسبت به آن فاضل التفات خاصی داشت بعد از تیمور ملازم خدمت شاهرخ واز نزدیکان پسر او ، بایسنقر میرزا گشت و زبده التواریخ را به نام وی تألیف کرد . فصیح خوافی گویند : زمانی‏که همراه شاهرخ در 833 (هـ-ق) از آذربایجان به خراسان بر می‏‎گشت در زنجان وفات یافت ودرآنجا دفن گردید .بعداً به دستور خواجه غیاث الدین پیر احمد خوافی وزیر شاهرخ جنازه وی را که مرشد ومراد مردم خواف بود ، به خواف حمل کرده ودرجوار قبر برادر پیر احمدخوافی خواجه نظام الدین میر احمد خوافی دفن کرده اند ،که اکنون در کنار خیابانی که بنام او حافظ ابرو نامگذاری شده ، قرار دارد .

        وجه تسمیه او یکی این است که در نوشتن حقایق نگهدارنده آبروی افراد است چون در تاریخ آبروی افراد را نبرده دیگر اینکه دارای ابروان پیوسته وزیبا بود و نظر سوم اینکه که برای حفظ قرآن در دوران کودکی به محلی در خواف که معروف به ( سرآب ) هست ، میرفته ، تا حفظ قرآن کند چون مکانی خلوت بوده است . نثر وی روان عاری از تکلف و استعارات و تشبیهات پیچیده است .

   وی نزد مردم خواف به بابای ابدال (که دارای کرامات زیادی است) معروف است تا جایی‏که مردم و معمرین محلی یکی از کرامات وی را نقل می‏کنند . روزی پدرش که مردی مؤمن بود وی را برای خرید روغن روانه بازار کرد و قرار شد روغن را نسیه بگیرد بعداً پدرش پول را به فروشنده روغن بپردازد و بعد از مدتی پدر پول را برای فروشنده می برد که فروشنده می گوید فرزند شما روغن از مانخریده است،پدر تعجب کرده فرزند خود را تعقیب میکند تا بفهمد روغن را از کجا تهیه کرده یک روز متوجه می‏شود که حافظ ابروظرفی راکه برای خرید روغن از پدر گرفته داخل حوض آب برده ، آب می‏کند بعد از مدتی به روغن تبدیل می‏شود . بعد از این ماجرا سِر آن بزرگوار فاش می‏شود برخی گویند قنات نوده خواف بوسیله آن بزرگوار ساخته شده است . مزار وی در خواف مورد احترام بوده و موقوفات زیادی اعم از زمین و آب قنات در گذشته داشته است .

/ 0 نظر / 16 بازدید