دوبیتی ها.رباعیات.لالایی ها و ترانه های پراکنده

         اشعار عامیانه هرچند ظاهراً قواعد ادبی را رعایت نکرده ولی چون توسط عوام سروده شده و بیانگر احساسات لطیف توده مردم هست ورد زبان همگان می باشد . این اشعار جلوه های گوناگون زندگی اجتماعی ، نحوه معیشت ، ابزار کار ، درآمد مردم را به صورت زیبا بیان نموده که لازم است از فرهنگ شفاهی به فرهنگ کتبی تبدیل گردد تا از نابودی آنها جلوگیری شود . به خصوص برای نسل جدید و حاضر که در معرض تهاجم و تجدد قرار گرفته و کمتر با مظاهر فرهنگ ملی خودشان آشنا می باشند .

        در فرهنگ و اشعار عامّه مظاهر معنوی ، ایثار ، امید ، مهربانی ، صداقت ، همیاری ، همبستگی ، انصاف ، همنوعی ، ترویج وتبلیغ می گردد . بر عکس فرهنگ امروزی غرب که غرق در مظاهر مادی است جنایت ، فساد راترویج کرده ، انسانها را به ورطه‏ی نابودی و خودباختگی و از خود بیگانگی و نومیدی سوق می دهد .

 

 

در این صحرا مو را گرما گرفته                              غم عالم مو را تنها گرفته

غم عالم همه می گن دو روزه                               غم مو دم به دم بالا گرفته

 

اگر ترکت کنم می میرم از غم                              جدایی گر کنم می پاشم از هم

دل مو کوره ی آهنگرانه                                      اگر شعله کشه می سوزه عالم

 

چرا غم می خوری از بهر مردن                             مگر اونا که غم خوردن نمردن

برو از کنج قبرستون گذر کن                                ببین از مال دنیایی چه بردن

 

به قبرستان گذر کردم کم و بیش                          بدیدم قبر دولتمند  و درویش

نه درویشی به خاکی بی کفن ماند                                     نه دولتمند برد از یک کفن بیش

 

پدر خوبه و مادر نازنینه                                       برادر میوه ی روی زمینه

اگر کردی همه عالم سراسر                                  نبینی میوه ای به از برادر

 

اگر آب روون بودم برفتم                                     اگر نامهربون  بودم برفتم

شما که خانمون دارید بمونیند                              موکه بی‏خانمون بودم برفتم

 

زغمها زرد و زردآلو شیم مو                                 زغم‏ها مونس قلیو شیم مو

چو تنباکو بسوختم در فراقت                               چو لیلی در بر مجنون شیم مو

 

سرم درد می کنه کو مادر مو                                که دستا را گذاره بر سر مو

که دستا را گذاره بر نداره                                     که بلکم خوب شود درد سر مو

 

کبوتر بچه بودم مادرم مرد                                   مورا بر دایه دادند دایه ام مرد

مرا با شیر گو آموخته کردند                                زبخت بد همو گوساله ام مرد

 

فلک دیدی که برجونم چها کرد                            غم عالم نصیب جون ما کرد

غم عالم همه ریگ بیابون                                   فلک ورچیده و دامون ما کرد

 

بلند بالا د بالات آمدم مو                            برای خال لبهات آمدم مو

شنیدم خال لبهات می فروشی                   خریدارم به سودات آمدم مو

 

بلندی را تو داری شیوه را مو                 کجکها را تو داری شانه را مو

به قربون کریمی های خداشم                  که چشمها را تو داری سرمه را مو

 

سرکوه بلند حق می زنم مو          شتر گم کردهام رد می زنم مو

شتر گم کردهام با بار شاهی         که فوتچس می کنم زوده بیایی

 

اگر مردیم . بمیرم هر دو تای ما                یکی قبری بکنن از برای ما

یکی قبری بکنن از برابر               دلای یک کفن تو باشی مو

 

قلم را سرکنم از اُستخوانم           مرکب گیرن از رگ‏های جانم

مرکب گرن و نامه نویسن             بدن بدلبر نامه رسانم

 

سرم درد می کند کو دلبر مو        دودست‏ها را گذاره بر سر مو

دودستها را گذاره بر نداره            که شاید خوب شوه درد سر مو

 

دو چشم دارم دو تا قرض می کنم مو        نگاهم راه باخرز می کنم مو

اگر دانم که دلبر کی میآید                          سر راه او را فرش می کنم مو

 

اگر تو بیایی مومیآیم                      نه‏دستها تو حنا داره نه پایم

به اره گر ببرند هر دو پایم            به زانو گر نیایم بی وفایم

 

به قربون حناهای پشت دستت          تو قلیون چاق مکن می سوزه دستت

تو قلیون چاق مکن بر مو حرامه         خودم چاق می کنم میدم به دستت

 

دم پیشین به بینی تاک رسیدم          هزار آه و فغان از دل کشیدم

ستاره از کنار ما ببردند                          نیامد دلبر خورد رشیدم

 

 

کیفک بغلی ر ، مایم نمیدن          که سبزی خرمنی ر ، مایم نمیدن

شما مردم نمیدونن ، بدونن          که دونه ، قیمتی ر ، مایم نمیدن

 

به فردای قیامت می روم مو         به خاطر محمد می روم مو

منم از امتال پر گناهت                به خاطر شفاعت می روم مو

 

اگر کفتر بپره بال داره                 به دور گردن خود خال داره

اگر کفتر بپره دور عالم                از و ، یارک ما احوال داره

 

به تربت می روم هم روی بازار                  به یاد مو ، رسیده از گل نار

به وقت رفتن نکردم خیر با به                    چو ابر نوبهار می گریه گلزار

 

من درد تو را زدست آسان ندهم   د

/ 4 نظر / 348 بازدید
عبدالله

غلط املائی ننویس قاصد درست

عبدالله

غلط املائی ننویس قاصد درست

عبدالله

غلط املائی ننویس قاصد درست

شهیدی

بسیار عالی. اگر خودتان اشعار را جمع‌آوری کرده‌اید، لطفا ذکر کنید و اگر از جایی نقل کرده‌اید، اراجع به متن اصلی را فراموش نکنید. به هر حال کار بسیار باارزشی است. امیدوارم ادامه دهید.